Topola

Topola stara samotnie stała tuląc w swych liściach dawny obraz dni, kiedyś szczęśliwa z lasem szumiała a dziś pod korą smutek jej się tli. Kiedyś wraz z dębem głośno zapraszała by ptaki gniazda zakładały już, ze starą sosną ponad koronami wypatrywały najpiękniejszych zórz. Z wysoką brzozą cicho sobie wiały, gdy liście trzeba było zrzucać znów a z młodą lipą czasem się spierały które najładniej pachną z wszystkich róż. Lecz przyszli ludzie w rękach piły mieli, dąb - jej przyjaciel pierwszy upaść miał, z wierzbą płakały jak go wtedy cięli, w pamięci obraz jak opodal stał. Wreszcie zamknęła oczy swe z rozpaczy, na pożegnanie wtedy szumiał las, więcej wiedziała że ich nie zobaczy, spojrzała jeszcze ten ostatni raz. Wietrze daleki przybądź do mnie teraz, do mnie samotnej pośród traw i mchu, ludzi z piłami niech przyjdą zawołaj powiedz że topola jeszcze rośnie tu. I Wiatr daleki żal topoli słyszy, i przybył szybko stanął obok mchu, słuchał uważnie i pomyślał w ciszy a rankiem ludzi dmąc budził ze snu. I przyszli rankiem ludzie do topoli, każdy w swych rękach drzewko małe niósł, ten sadzi sosnę a tamten dąb woli i tak po chwili mały lasek rósł. Stara topola cicho zaszumiała, a wiatr daleki lekko sobie wiał, a mały lasek tylko się wyginał i jak topola już by szumieć chciał.