Przysiadł Anioł niby gołąb biały, dłonie splótł w najcichszej modlitwie z jego skrzydeł miłością powiało i uśmiechnął się i rozwiał i zniknął. Zaraz wrócił nagą kroplą deszczu, która nie zna rozpaczy i bólu, patrzył w okna i serca niewieście i przytulał. Zatrzepotał w dziecięcej kołysce, pod kłębiastym zaśpiewał obłokiem, i odleciał i pozostał blisko tym widokiem.