Król

Do naszych czasów znalazł król drogę zamkniętą złotą wstęgą, przeciął ją nożycami wpół i wszedł ze swą królewną. Neonów blask otaczał w krąg królewską zacną parę, spleceni szli dotykiem rąk, powoli, coraz dalej. Niby złowieszczy rechot żab znajomym się wydawał, król nie wiadomo czemu słabł, przystawał i przystawał. Królowa była w pełni sił, lecz berła wziąć nie śmiała, królewski rubin pięknie lśnił, wokoło już jaśniało. Wtedy ciekawski wyległ tłum podobny do szarańczy, nobliwy dobiegł drzewa szum i krzyki:przebierańcy. I nim Zygmunta rozbrzmiał dzwon królowa powiedziała -chodźmy kochanie teraz stąd, niechaj się rządzą sami. Król bardzo słaby ale wstał, w mariacką spojrzał wieżę, skinieniem głowy znak tylko dał, wrócili,gdzie? Nikt nie wie.