Ubrana w nicość drzwi otwierasz, szepczesz zbyt cicho, słów nie słyszę, płomyk swawolnie się kołysze, błyskając różem, świecąc bielą. Przez okno wpuszczasz wiatr i gwiazdy, nad paprociami raz przystajesz, znikasz ze szmerem niepoznanym, z westchnieniem słodkim i nieprawdą.