Smutek jest jak liść, kiedy spada z drzewa. Stacza się powoli, niesiony przez wiatr. I tylko czasem wznosi się do nieba, I rzadko patrzy się na niego świat. Gdyby nie ludzie bardzo nam bliscy Którzy podnoszą nas po upadku, Na ziemi, zdeptani leżeliby wszyscy. Ze smutku zamknięci w swoim małym światku.