przyszła w oksymoronach miękko krystaliczna w bieli na ciemnej linii lasu gęsto rozwiane czarne włosy położyła na górskich szczytach śpiewała ciszą w płatkach śniegu a wicher układał jej nuty ciemnym białym zastygłym nocą zimnym czerwonym na policzkach gorącym niebieskim w oczach sprężyście wiotko szła po polach i ugorach życiodajna śmierć zaklęta w błyszczących soplach jak odpoczynek jak sen tylko słońce ujawniało jej kolory zawsze się z nim łączyła odchodząc