tonąc we własnym moczu w wieczności zaglądam paszcze zamykam oczy i widzę chmury ponad miastem nie do końca piękny jest ten świat od wieków ktoś wciąż prawo łamie nie dla mnie te zmartwienia nie zobaczysz mnie w pierwszym rzędzie wśród zbyt ambitnych nie zobaczysz mnie też wśród ruchomych posągów zmierzających na rzeź bez prawa do własnego zdania, siedzę przy barze, popijam małego scotcha szyderczy uśmiech nie schodzi mi z czerwonych policzków, mówią, że dzień kończy się równo z zachodem słońca, a ja otwieram kolejne piwo...