Boże, widzisz i nie grzmisz, co za skurwysyński świat oparty na tronie wygodnie śledzisz, ile właściwie jest on wart ? całe masy bólu i cierpienia przewalają się jak czarne chmury na niebie oczy przekrwione z utęsknienia, spragnione usta krzyczą w głuchą noc do Ciebie, zachwiana równowaga pomiędzy biednym i bogatym natychmiastowego sprzeciwu wymaga, w smutku razem z Tym z marzeń obdartym o sprawiedliwość błagam, lecz Ty milczysz cierpliwie, na próbę mnie wystawiasz, wiesz, że jeszcze nie padam, choć oddycham już mocno bojaźliwie, ze strachu o sens istnienia pośród ciemiężycieli i ciemiężonych, wsłuchaj się proszę w moje ciche westchnienia do Ciebie Panie o ratunek dla dusz zmęczonych...