Tato... upuść tą anemiczną truciznę pozostaw tą lukę w tyle oddal ją od siebie szybkim ruchem zdewastuj krzykiem pewnym afektu głosem miej świadomość do czego dochodzi zawsze najczęściej późnym wieczorem dosięgasz tego wzrokiem desperacko smutek w oczach bez żadnego miłego wspomnienia cierpienia na dłoniach kruchego marzenia codziennego grania, że wszystko wporządku uciekanie do kokainy by zapomnieć rano, w południe, o zmroku jego ramię jest całe obolałe od głupiej igły w niemądrej strzykawce oczy są zawsze od bólu zczerwieniałe to okropne, że jest tak - nie inaczej... tato... nie pij już pójdź już spać zostaw teraz jego kończy się czas