gdy mury będą takie grube że myśl ich przebić nie potrafi smycz nie za krótka nie za długa kaganiec dobrze ułożony pod włos głaskani pustym słowem kością niezgody nakarmieni gdzieś w ciemnym kącie na ogonie będziemy lizać smak porażki warczeć gdy ktoś nam rękę poda skamleć aż padnie grosz żebraczy jak psy machając chudym chwostem szczekać w granicach wytyczonych lękiem wyznaczać swoją przestrzeń i karmić płuca stęchłą strawą za ptakiem wodzić tęsknym wzrokiem z małpami w klatkach czuć braterstwo gdy kraty będą już ze stali a kłamstwo niczym chleb powszedni wtedy już trudno będzie trafić do chociaż małej jednej prawdy tymczasem graja nam cymbały a Faust kolejne drzwi otwiera a my jak owce przystrzyżone dzwonki na szyję zakładamy