Złoto się zmienia w purpurę tańcząc i skrząc się wśród fal, kończy podniebną wędrówkę wzywając chmury na bal. Błyszczą się perły, diamenty, koronka na falach lśni. W odmętach pałac zaklęty a w nim marzenia i sny. Syreny łuski zrzuciły, uroda ich burzy krew. Delfin gra na pianinie, wtórują mu krzyki mew. Wokół krajobraz płomieni, to Helios otwiera drzwi. W pożodze żółci, czerwieni wyciska żywiczne łzy. Nim zegar północ wybije, zabłysną jeszcze wśród fal złoto-różowe lilie na znak, że bal wciąż tam trwa.