ciemność

wdarła się do ust płuc serca głowy wypełniając ciało szukałem ratunku w wątłych dłoniach nadziei bladych resztkach optymizmu nawet w chłodnym zwątpieniu wołałem bez echa spojrzałem w górę niebo zniknęło rozpacz cisnęła na ziemię chichot szorstkiego żwiru wypełnił uszy żałobą zło opanowało umysł nie pytając o zgodę jak wąż wśliznęło się w sen dusząc czarnymi mackami niczym ośmiornica koszmarem wypełniło noc