melodio z dzieciństwa czasami cię słyszę gdy kłócisz się z wiatrem tańczącym wśród drzew i sam wtedy nie wiem czy sen mnie kołysze i w jakiej krainie rozbrzmiewa twój śpiew przepływasz przez serce jak rymy przez duszę jak letnia tęsknota za chłodem wśród fal zostałaś na łąkach na polach pszenicy w szumiących ostępach roztaczasz swój czar gdy siedzę na ławce wpatrzony w obłoki a czas zrywa liście rzucając do stóp rozumiem ich smutek cóż warte jest życie przemija jak one gdy zbliża się chłód i tylko te nuty w wspomnieniach ukryte czasami się budzą by nadać mu sens utkane z zapachów w kolorze błękitu i lasów zielonych gdzie rodzi się śmiech melodio z dzieciństwa chcę złapać cię w dłonie przytulić do serca jak balsam na ból i zamknąć się w tobie jak motyl w kokonie i słuchać i tęsknić i wrócić tam znów