poprowadź mnie chcę znowu ruszyć w świat jak wiatr i deszcz na strunach duszy grać okradać noc z błyszczących srebrnych gwiazd za echem biec w tętniący życiem las poprowadź mnie zdejm z duszy smutku czar czy noc czy dzień chcę z weną płynąć w dal za oknem śnieg latarnia rzuca blask na ławce śpi wtulony w szarość czas znów duszę się przyłbica ściska myśl zamglony szlak i nie wiem dokąd iść odnajdę ślad gdy złapię wątku nić więc podaj dłoń i pozwól znowu śnić