Siedząc w kąciku cicho dumałem czy by nie zostać tak ideałem? Takim malutkim, skromnym człowieczkiem co suchą stopą chodzi przez rzeczkę. Najpierw sumienia się zapytałem; zechcesz bym został tym ideałem? - Co?! Ideałem się oburzyło. - Do czego wtedy bym ci służyło A ty duszyczko - co mi doradzisz? - Zrobisz jak zechcesz. Ty nas prowadzisz. Lecz gdybym taka czyściutka była, pewnie bym ciało twe opuściła. Zrezygnowałem więc z marzenia. Życie bez duszy i sumienia? Nie będę sięgał tak wysoko, należne miejsce oddam obłokom.