na równi pochyłej

tyle słów
tyle uczuć
tyle wierszy napisanych

powalone wichrem drzewo
jak wydarta z serca miłość
już owoców nie urodzi
nie zdobędziesz nieba siłą

słowa w niepamięci spłoną
rzekę uczuć skują lody

zżółknie papier
zbledną rymy
uczuciami nocą tkane

pozostaną tylko rany
solą gniewu posypane