Wiosenne kobiety są piękne i młode, lecz ciągle zielone choć strojne w urodę. Wciąż jeszcze pączkują i pną się do słońca, choć kibić już kształtna i wizja gorąca. By latem rozkwitnąć, zapachnieć nektarem i kusić nadzieją, urokiem i czarem. Lecz skarby największe co chodzą po ziemi pełne seksapilu, to damy jesieni. Owoc musi dojrzeć jak najlepsze wino, żeby być kochanką, żoną i boginią. Kobieto dojrzała imię twe namiętność, drugie pożądanie, trzecie to przekleństwo. Jesteś niczym opium kto raz cię spróbuje, ciągle pragnie więcej, wciąż niedosyt czuje. Jeśli chcesz miłości dzikiej i namiętnej, poznać piekło, niebo i kręgi zaklęte. Ona ci otworzy serce i ramiona, ale bądź ostrożny bo możesz w nich skonać. Są jeszcze śnieżynki o zimnym uśmiechu. Dumne i wyniosłe jednak warte grzechu, ale gdy odtają nic ich nie powstrzyma. Lecz to inna bajka, no i inny klimat