dzień za dniem uciekają jak rosa łączą się z błękitem jak ptaki cicho odlatują wijąc w bezkresach nowe życie czasem wracają z wiatrem w zapachu kwiatów zapisane jak liście rodzą się na nowo po to by zmienić się w atrament odchodzą mgnienia wiosny tak bardzo śpieszą się zegary a ja wciąż wierzę w nieskończoność bo przecież warto wierzyć w czary