Przejdź do treści
Czytanie

Pewnej cichej jesieni

Miłosne
Wtargnęłaś w moje życie, jak wicher w cichy sad. Tupnęłaś, zatańczyłaś - Amor mi spokój skradł! A los był cichy, mały, w tęsknocie biegły dni, wolno biły zegary, w kominie mieszkały sny. Zbierałem drobne szczęścia, które przywiewał wiatr, pierwszą letnią piosenkę, pierwszy wiosenny kwiat. Tkałem z nich swoje ścieżki, po których kroczył czas. Krótkie słoneczne chwile, których użyczał las. W wierszach mieszkała miłość, tęsknoty miała smak - malutka kropla rosy, co promień słońca skradł. A ty - jak letnia burza, niczym ognisty ptak mój spokój spopieliłaś. W płomieniach stanął świat! Zmysły trawi pożoga, serce z rozkoszy drży… To, co było marzeniem, teraz krąży we krwi. A przecież była jesień, uczucia pragnęły snu! Jakie czary rzuciłaś, że jesień ma zapach bzu? Andrzej Iwanowicz, lipiec 2026r
195 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.