znajdziemy miejsce poza czasem gdzie mieszka uśmiech i nadzieja będziemy jedli pomarańcze a świat nie będzie pachniał lękiem siądziemy na drewnianej ławce szelestem liści kołysani pomiędzy jawą a marzeniem wpatrzeni w cichy bieg strumienia opowiesz mi o zamkach z piasku i o spienionej morskiej fali o domku pośród starych sosen i dzikich różach za wydmami ja będę pisał kiepskie wiersze perełka może też się zdarzy lecz przecież dobrze być poetą gdy świat kolory swoje traci i zapomnimy o rozdrożach o życiu w maskach i o strachu będziemy pieścić daną chwilę wsłuchani w szepty spoza czasu