jestem ciszą zawieszoną pomiędzy szumiącymi dębami liściem szeleszczącym leśną kołysankę źdźbłem trawy uginającym się pod pieszczotą letniego wiatru ukryty w cieniu rozłożystych świerków upajam się zapachem żywicy uwalniam myśli niech niczym ptaki uwiją gniazda w koronach srebrnych buków by w ich objęciach wykluło się nowe życie otwieram oczy stoję pośród setek cyborgów w kolejce do akumulatorowni stare baterie wymagają coraz częstszego doładowania hałas powoduje zwarcia w obwodach muszę wymienić uczucia za dużo produkują grzesznych myśli uzupełnię płyny i znowu będę czuł krążący w żyłach olej siedząc pod rozkładanym drzewem zapatrzony w wirtualne ogrody napiszę bajkę o szumiących lasach