uderzacie w szybę jak łzy w samo serce spływając strumieniem w którym się zanurzam odpływając w świat wciąż żywych wspomnień w dzieciństwo mlekiem i miodem płynące nie żeby niczego nie brakowało brakowało wszystkiego lecz lekarstwem była miłość i alternatywne światy czego nie mogłem mieć w rzeczywistości żyło w wyobraźni to ona uzupełniała braki świat fantazji oferował wszystko a ja czerpałem z niego pełnymi garściami gdy dojrzałem popłynąłem nurtem lecz wody były skażone teraz w pełni jesieni dołączam łzy do kropel deszczu niech płyną do morza tęsknoty za spełnionymi i niespełnionymi snami