chciałbym zatańczyć swój ostatni taniec wiedząc że wszystko nie poszło na marne mając tę pewność że przekroczę bramę świata gdzie miłość jest wiecznym pokarmem stanąć na progu z podniesionym czołem zrzucając szaty ziemskiego padołu wkroczyć otwarcie w świat nieskończoności i usiąść śmiało do Pańskiego stołu nie gnić jak gniją liście na rozstaju nie czuć robaków co zżerają duszę tylko leciutko płynnie w rytmie walca zasnąć nim w podróż ostatnią wyruszę chciałbym jak wiosna promienny natchnieniem i niczym źródło z kryształową wodą ale czy można zanurzyć się w bagnie i wyjść nietknięty współczesną chorobą