Przejdź do treści

w pokornej ciszy

kiedy smutek przelewa się falą dusza z bólu żałośnie kurczy wtedy siadam przy ogniu w ciszy który serce pokory uczy pokazuje swoją potęgę której miłość dorównać może spala smutki jasnym płomieniem i do nieba wędruje jak orzeł
61 odsłon

Komentarze (2)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

karioka83 14 lat temu
Idealna cisza istnieje tylko w próżni, w życiu jej nie znajdziesz! A pokora w świecie, w którym trzeba walczyć o prawo do każdego oddechu chyba nie jest najlepszym rozwiązaniem... To pokolenie naszych dziadków było uczone,że ,, pokorne cielę dwie matki ssie i ,, siedź cicho w kącie, a znajdą cię! Dziś to się absolutnie nie sprawdza! To tyle , jeśli chodzi o treść wiersza, ale sposób jego zbudowania, obrazowania klimat podobają mi się- też najchętniej wrzuciłabym w ogień wszystkie swoje smutki i wątpliwości. Tyle tylko ,że nie ,, w pokornej ciszy! ;)
ibis49 14 lat temu
TY Marzeno jesteś jak ogień, ja jak woda, wyparuję i nikt nawet nie zobaczy.

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie