w takiej złocistej pościeli liśćmi kolorowymi tkana ,ma się cudne sny w:)

Smutkiem powiało...:( a przecież nawet w środku ponurej jesieni, może trwać w nas wiosna! Bylebyśmy nie zmrozili jej naszą nieczułością! To ona stanowi największe niebezpieczeństwo...
A sam wiersz piękny, choć b. smutny...Przynajmniej ja go tak odbieram.
Pozdrawiam,Andrzeju i życzę by ta wiosna trwała w Tobie cały czas...Pomimo zasieków z deszczu i lodu :)

Wiosna zawsze wraca:) Pozdrawiam, Marzeno:):)