w kłębowisku myśli i uczuć gubię drogę historia niby ta sama ale ścieżki inne nadchodzi jesień jak co roku sypnie kasztanami które będziemy zbierać na szczęście lecz jakaś smutna jakby lato złożyło na jej barki nadmiar trosk jabłka straciły intensywną czerwień złoto przybladło pierwsze nitki babiego lata ulotnością przypominają czas przytłaczającą ciszę przerywa kwilenie ptaka żegnającego ciepłe gniazdo na drodze mnóstwo kamieni trudno je ominąć dzisiaj szelest liści nie niesie ukojenia