jesień jak kobieta jest zazdrosna spłukuje zapachy lata by wypełnić sady dojrzałości tchnieniem kiedy zacznie malować zapomnisz o upałach oczaruje cię wiatrem chłodzącym skronie utka dywan z szelestów złotem i czerwienią byś krocząc pełna zadumy opuściła progi szarej codzienności pozwalając zmysłom wtopić się w kolory a kiedy zrozumiesz że smutki i cienie są wpisane w życie niczym pory roku dusza się uwolni spadnie z serca kamień bo przecież to deszcze rodzą piękną tęczę *z inspiracji wierszem karioki 83 "wrzesień"