w końcu razem niesamotni kreatywni i niemodni do czego zmierzam pragnę porwać cię do Sandomierza pozwiedzamy stare miasto statki łódki i zakąski brzegi Wisły mosty porty do czego zmierzam pragnę porw…
Inne
17 743 wynikówSzamanka zeszła z gór i znikła szukały ją wszystkie tajne służby aniołów przepytano całe miasto nawet pająki zarzuciły na nią swą sieć i nic tylko cień zgaszonej latarni nabrał światło w usta
kiedy umarłem wcale nie było mi smutno mogłem sobie pospać ile dusza zapragnie gdzie wtedy była i co robiła nie interesowało mnie wcale hulaj dusza! - wołałem tak choć coraz słabiej powoli bladłem aż w końcu zgasł…
Zmieszał się kurz z wczorajszym powietrzem I brudne firanki zaszły krwią już Ty i ja ja i ty mamy tak daleko do siebie Dzieli nas galaktyczny czas https://youtu.be/2S1s2xdvmFE
na rachitycznej łodydze kilka małych liści a płatków niewiele parszywym przypadkiem wciśnięty w ten kąt bez słońca i deszczu żywiony rosą i odbiciem mozolnie w górę bezalternatywnie z zakopanych talentów nic już nie u…
Zaczęło się wszystko późną jesienią, nie w środku kniei czy jakiejś głuszy, liście lecą z drzew, w kolorach się mienią, a wiatr zachodni na popiół je suszy. Było to w połowie listopada, roku Pańskiego tysiąc czterysta dziewię…
Szamanka czytając książkę zaniosła się śmiechem książka była o Bogu Szamanka śmiała się z siebie
coraz jaśniej jasno jest minął już wczorajszy deszcz pąki kwiatów budzą się wiosna wiosna wiosna jest minął mróz minęła zima w płaszczu grubym nie wytrzymasz wielki niedźwiedź nie śpi już na budowach zwożą gruz ach to…
Wiadomości TV Znaleziono ją w lesie, koło jeziora, Odzież podarta, a ona roznegliżowana. Nadchodził zachód słońca i już była późna pora. Denatkę uduszono, tożsamość chwilowo nieznana… …. stwierdził koroner, znawca sądowej m…
Szamanka schodzi z gór wprost do swego mężczyzny jego ramiona tęsknią do gór Mój Dom stanie się twoim Domem twój wdech będzie moim wydechem twój chleb upiekę z mego plonu moje Słowa zabrzmią twoich kroków echem
Piękno w Tobie jest tylko tego nie widzisz. Piękno doceń,bo szybko Cię znienawidzi. Dogaszam papierosa,by móc Cię pocałować. Chyba chcę tu zostać i spacerować w otchłań. Ale nie mam odwagi skakać,mam odwagę żyć. Choć często g…
Szamanka śpi - opuściła najbliższych i rozeszła się z sobą znalazła się w idealnej harmonii z nieokiełznaną naturą gór - sprawuje pieczę nad nami Gdyby jeszcze teraz powstrzymała oddech sen Szamanki przybrałby po…
,,Mam przy sobie kilka wad'' Patrzę dziwnie na ten świat Nie przejmują się mną wszy Brak perspektyw świat jest zły Czy może jestem tak jak wąż Ślizgam się po nożu wciąż Czy może alienacja ta Ze mnie zrobi psa Ne widzę…
Szamanka zeszła z gór - i postanowiła w końcu znaleźć nauczyciela Muzyki dla swojego syna Nauczyła go już chodzić i patrzeć nadszedł więc czas na wyostrzenie słuchu - nikomu potrzebną naukę wydawania z siebie nieludzkic…
Szamanka schodzi z gór Dni uciekają uciekają Noce miasto wyczekuje od dawna nawet wątpiący w jej istnienie otworzyli usta ukradkiem zerkając przez ramię dworca będzie tu ponoć przyjazdem
Szamanka schodzi z gór schodzi na dobre zabiera z sobą cały swój Dom swoje motyle świerszcze i pszczoły zabiera drzewa wodospady i rzeki będzie je nosić w torebce pod paznokciami i w butach
wiem. zbliżasz się broń tradycyjna a płeć i postać zakamuflowana ty. ona. śmierć z kosą
Szamanka zeszła z gór i nazywa rzeczy po imieniu miasto słucha jej zaklęć z otwartymi ustami aż oczy zamykają się same Szamanka dotknęła Ziemię aż słychać było jej wzrok
z ziemi wydobyły łzy poruszyły pragnie pokochać wyciągnąć ramiona na wiatr i słońce dosięgnąć nieba urodzić się na nowo
ziarnu w ziemi dosięgły go łzy deszczu mięknie skorupa jeszcze tylko pokonać strach strach przebicia i będzie można szeroko rozłożyć ramiona na wiatr, na słońce, na niebo
„Więc kimże w końcu jesteś?” Goethe, Faust Szamanka nagle między nieoczekiwanym grymasem ust a wysuniętą ku Ziemi ręką kiedy zbiera w deszczu chrust dozna grozy olśnienia więc oto biorę stronę szatana a złamana…
Szamanka mówi o sobie miałam wypisane w oczach życie na skróty musiałam pójść pod górę kiedy wreszcie otworzyłam drzwi jestem jak doskonała rzeźba bezwstydnie pozbawiona kultury swego twórcy idealna w swoim otw…
łunę czerni nad stepem bez chwili namysłu wyszła jej na przekór naprędce zgarnęła pod pachę brudną bieliznę i zapas wody w miarę napływu czasu nasycenie czerni rosło aż osiągnęło taką gęstość że musiała wyrąbywa…