na cóż mi księżyc drżący w letniej wodzie tuż obok nocy na cóż okruchy w trawie rozbitego słońca jedynie pustka na cóż niezdobyte szczyty owiane białym puchem w rozpostartej dłoni na cóż widok rafy przyprawiającej o zawrót i bezdech pragnącej stworzenia na cóż mi wszystko gdy nie ma w zasięgu kruchego jak konwalia mocnego jak rzemień twojego łona o córo natury