Przejdź do treści
Czytanie

W martwym sercu...

* * *

Zagasa promień świetlisty duszy;
Blednące lica spadają niczym w ciemną otchłań
I serce tak bije - coraz ciszej stuka,
Zamiera przestrzeń roniąc gorzkie krople.

Tak już niejedna zamarła potęga
Pośród bezsilnej mocy ludzkości;
Krzepnąca otchłań - krew nieśmiertelna
Wzbudza i tak spóźnione troski żalu...

Pragnienie dostatkiem co ogień życia wznieca,
Na nowo budzące krew w żyłach zamarłą,
Co zowie się chlubą i poświęceń strawą;
Co raz brzemienna wije łask tysiące.

I słychać coś, jakoby szelest...
To serce wdzięczne poruszone ciałem,
Fragmentem ciebie, który znów ocalił
Brzemienną duszę przed nieznanym szeptem.
43 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.