słowik lekko oddarł kopułę od nocy śpiew rozjaśnił nasze spojrzenia niczym odpływ odsłonił ziemię weszliśmy do błotnistego ogrodu nasze stopy leżą głęboko ziemia okala łydki krótki oddech tamuje myśl przyspiesza krążenie krwi wielka fala na jeziorze i słodycz lata nad oceanem kryją rosnące żółte lilie pod horyzontem uśmiechu