pomarańczowa kopuła drgnęła i głos tańczący na twarzach umarł w szczelinie chmura otworzyła grób zabarwiła nas niczym sztylet ciało czułość w zastygłych rysach zamieniłem na miedzianą monetę wędrującą szybko między palcami trzask roztańczonych kół wysuszał pręty ciszy a płomień łamał je i pochłaniał niczym świece dźwięku nade mną gładko przemykał obrys ptaka przed oczyma jasne twarze gasły jakby trzymały je za pióra krótkie wzloty oddechów