postaci spowite dźwiękiem saksofonu niczym płaszczyzną sztalugi kompozytora mówią do mnie abym wziął pięć i spoczywam na uniesionych do góry kciukach jak mógłbym uderzyć sześć dzwonków gdy jedną mam w gardle łzę muzyki? zagubiony wśród rzeczy pod ręką kołysałem taktownie krawatem w groszki od stóp do łydek pływaliśmy w czerwonej farbie a wyżej otaczała nas woda znajdowaliśmy nuty z partytury wieczorem w zapachu błękitnych kłębów powracaliśmy do cienkich warstw jazzu a ziemia chłonęła instrumenty