Raj utracony

Woził mnie Helios swoim rydwanem tę podróż zaczynał przeważnie nad ranem za horyzontem niebieskim kręgi zataczał nad moją głową promienie słońca roztaczał a teraz stąpam po tej brudnej ziemi nogi sobie raniąc od szorstkich kamieni na swych stopach ciągnę bolesne kajdany które mi zadają tak głębokie rany że ledwo mogę chodzić wciąż się zataczając i oparcia niestety w nikim tu nie mając patrzeć tylko mogę wodzić za gwiazdami lecz niestety przepaść stoi między nami czekam na Heliosa by po mnie powrócił choć na jego rydwan ktoś inny się rzucił krąże więc na dole od ścian się odbijam a tam w górze Helios z Fortuną mnie mija...