Dziś będę czekać nieubrana, wsparta na łokciach i rozkryta, tak odrobinkę zakochana i mgłą spowita. Odgadnę zapach twój i kroki, zmrużę powieki na tę chwilę i przylgnę z pierwszą już pieszczotą bezwstydnie, mile. Ustam…

Dzień się nie kończy o zmierzchu, a w szarej, spienionej toni, niżej już barwny, bezpieczny, wśród ławic i morskich słoni. Tam krok staje się miękkim, lecz słowa tylko szeleszczą, okryte niemą sukienką ustami ocean pieszc…

Okruchy zbierasz tak jak ptaki, odrzucasz kłody, wiatr ci odwagi rzeźbi bruzdy i zła pogoda. Wiersz nie ogrzeje w chłodne noce, to tylko słowa, zmagania z każdym dniem codziennym oddać nie zdoła. Przysiądzie obok, zasm…

Gdzie ci szczęśliwcy - pytasz, - tutaj zachrypłe odpowiada echo i jeszcze dudni w myślach głucho a potem cichnie bez uśmiechu. - Dokąd idziecie drogą mroku? - Czemu okrutnie brzmią łańcuchy? - Nie róbcie więcej ani kroku…

Ogród jest piękny ale nie taki, w zadumie wtedy były drzewa, a ptaki hałaśliwe. Czarowny stał - o tam hibiskus miły tak, bliski. Róże jak zawsze nazbyt dumne, bratki wesołe. Dziś tylko czasem coś zaszepce uschła jemi…

Nocy cicha tylko jedno westchnienie bezdrożami podąża jak wiatr, zabłąkane, skąd idzie nikt nie wie tylko róży czerwonej ten kwiat. I choć nagie nie wstydzi się wcale a już budzi tak czule ze snu, jedną chwilę jak gdyby si…

Czy pisał już ktoś o miłości kiedy po szybach schodził śnieg? Lub gdy wiatr hulał? A może pisał, może nie. Czy jak kochanka chłód utulał? A któż to wie. Czy w jarzębinach spało szczęście okryte puchem białej mgły?…

Zaprosił chłopiec raz dziewczynę na lody z wiśnią i polewą a żeby było romantyczniej to wylazł na stół i wciąż śpiewał. Lecz potknął się o prawą nogę i zaraz runął na podłogę. Dopiero wtedy go spostrzegła, bo wcześniej…

To już zima - popatrz, suchych drew do domu naniosę a ty rozpal. Śnieg tak prószy, wiatr wchodzi oknami,czemu milczysz? Kochanie. Bałwana lepią jak my kiedyś, jeszcze mały, nic nie mówisz? Wtedy się śmiałeś. Popchnę…

Ubrana w nicość drzwi otwierasz, szepczesz zbyt cicho, słów nie słyszę, płomyk swawolnie się kołysze, błyskając różem, świecąc bielą. Przez okno wpuszczasz wiatr i gwiazdy, nad paprociami raz przystajesz, znikasz ze szmere…

Na udeptanej ziemi wiśnie żądają czerwieni, wokoło szpetne wrony tańczą w kółeczku w obie strony, kraczą siarczyście w kurzawie nikną a pocałunek jest słodszy od każdej kropli.

Sfruną gołębie zapomniane i nad głowami zatrzepocą, jakoby panny niepoznane, jakoby chłopcy z pól uroczych. Te - śnieżnobiałe, tamte - strojne, tu - purpurowe, tam - błękitne, szare, nieduże, niepozorne a takie śliczne…