Zanurzcie mnie w ciszy wannie pełnej piany po piersi po szyję niech już dzisiaj nie usłyszę awantur płaczu szeptów miłości zza sąsiedniej ściany. Nie chcę już dłużej słuchać wiedzieć rozumieć co życie zna…
dianetta
W serwisie od 2009
Jestem filologiem. Piszę z potrzeby serca.
umarła nadzieja tłumy niepocieszonych złudzeń tkwią wokół jej trumny gotowe iść razem z nią w zaświaty jak hinduskie żony pochylone nad ciałem męża płacząc oddają swe życie stwórcy złudzenia zamienione w…
Poznałam smak sławy o różowym kolorze. Moje imię napisane kredą na walącym się - co prawda- murze znane było każdemu przechodniowi mrocznej uliczki. Upadek zawdzięczam szałowi nieba którego huraganowy…
koliberki marzeń odfruwają cicho z dziecięcych snów coraz mniej ich pozostaje dryfują niedosiężne poprzez życie tracąc dawne kształty powracają szare i beżowe jak gołębie
Wymyśliłam sobie świat: młody, efektowny, nieobciążony garbem lat, z pustymi klatkami ogrodów zoologicznych, zwierzęcymi matkami tupiącymi bezkarnie po chodniku, nie strapionych niczym... Jedna mowa, jedna łą…
słowami modlitwy zagłuszam echa krzyków i strzałów trafiających w serce... choć na ekranie telewizora tam to one są waszymi kochankami... codziennie zamiast szeptów miłości słyszycie melodię kul gnan…
Fiołkowooka przycupęła pod ciężarem talentu. Klęczy na jasnym dywanie i pisze na pożółkłej kartce... Kreśli zwrotek parę i patrzy w kolorowych marzeń kliszę... Oczy - przestrzeń nieba z oceanem połączona i zamknięta…
Miłości moja, któraś jest w niebiosach razem ze łzami, co skapały w ziemię z oczu smutnych...jaka ciężka via dolorosa Miłości moja, na ziemi bez ciebie. Tyś jest początkiem każdego pragnienia, które się rodzi, albo z…
chciałam być Julią XX wieku na balkonie wieżowca stałam czekałam na próżno minąłeś mój wzrok omamiony pokusami życia
Gdy będziesz chciał odejść nie mów że już na zawsze tylko na pare chwil idziesz na spacer w słońcu a jeśli nie wrócisz pomyślę że coś cię zatrzymało na moment ale to nic bo przed nami wieczność
W błękitnoszarej oceanu paszczy maleński statek kołysze się uśpiony; wiatr go ręką niewidzialną w ciemności głaszcze jak Ty mnie ze snu miłosnego zbudzony...
pachnący sad o poranku woła nas szeptem liści białymi jak on sam osnuty dymem mgły idziemy mu na spotkanie a biel sadu otula nas ciepłem rannego oddechu ziemi i stajemy się niewidzialni dla rozczarowanych oczu…
Publiczne komentarze autora
Autor nie ma jeszcze publicznych komentarzy.
O mnie
- W serwisie od
- 2009
- Ostatnia publikacja
- 18.05.2010
- Wyświetlenia utworów
- 792
- Reakcje na utwory
- 0