śp. Danusi Kempińskiej zmarłej tragicznie 24 VII 15 byłaś zawsze dla innych kiedy zapragnęłaś czegoś dla siebie życie odtrąciło zbudowałaś erem którego nawet przyjaciele nie potrafili przebić młotami pustelnia była…

być jak te ptaki cieszyć się wolnością iluzją rozdartą przez szpony sokoła być jak te ptaki i błagać o ziarno gdy mrozem i śniegiem są okryte pola być jak te ptaki szukać gniazd zburzonych i lękać się strachów bo…

wiem co to mur nie ma światła w tunelu tylko błędne ognie za drzwiami lęki bez twarzy cegła po cegle budujesz więzienie gdy cela będzie gotowa skamieniejesz nie uciekniesz nawet kamienie mają duszę woda drąży skałę…

nie chcę tej ciszy zagubione serce kurczy sie usycha jak ptak pozbawiony skrzydeł krzyczę nie przyspiesza ogłuszone gniewem nie rozumie dlaczego miłość rani więdnie wczoraj pulsowało szalonym rytmem uderzało niczym w…

krzyż męka śmierć i zmartwychwstanie kielich goryczy i niebo a gdzie w tym wszystkim matka z rozdartym sercem i duszą przez krwawe łzy patrząca na cierpienie czy to było w planie daliście w nagrodę niebo a ból - czy…

uderzacie w szybę jak łzy w samo serce spływając strumieniem w którym się zanurzam odpływając w świat wciąż żywych wspomnień w dzieciństwo mlekiem i miodem płynące nie żeby niczego nie brakowało brakowało wszystkiego lec…

Marzenie Moja pani melomanka lubi nucić od poranka. Kocha teatr i operę, ale bywa też w kościele. Duszę pełną ma sprzeczności, do przywództwa chęci rości, czasem pragnie być poddanką, to znów nimfą, to kochanką…

gdzie szukać kwiatu paproci kiedy coraz mniej dzikich ostępów magii marzeń szczęście potyka się o codzienne kłopoty miłość rozbija się na rafach obojętności a gwiazdy nie spełniają życzeń w drodze do doskonałości stare le…

chęci zostały na języku przełykam dlaczego w oczy tak trudno ciepłe słowa jak wiosna uskrzydlają miłość nie kamień nie rani otula jak pierzyna więc czemu tak ciężko o niej mówić gdy gniew niczym gejzer wyrzuca stru…

chwiejny krok zbacza ze szlaku nieodgadnione wabi zniechęcenie i frustracja przyciągają jak magnes przepaść nie przeraża woła zapomnieniem potrącony kamień znika może troski...? zrzucić ciężar i odpłynąć szukając źródł…

przepływam przez życie jak kometa ciągnąc za sobą warkocz gorących rymów płonącą poezję wieczny ogień nim zgasnę wypełnię pustkę rozmową gwiazd leśną ciszą namiętnością spojrzeń i dotyków straconymi złudzeniami i szczę…

Irenie Balik przepływasz przez życie jak anioł eteryczna prawie niedostrzegalna tak jakby Ciebie nie było a jednak jesteś wszędzie wypełniasz swoim ciepłem białą przestrzeń

żonie chciałem ciebie stworzyć sercem z namiętności z tęsknoty i marzeń wyrzeźbić pragnienie ukształtować dłońmi pełnymi miłości stworzyć jak Pigmalion swoją Galateę wyrzeźbić w balowej błękitnej sukience z deko…

osnuty mrocznymi myślami odchodzę w smutek w ciemności nie odnajduję drogi skłócony z życiem zapalam czarną świecę władzę ma noc i tańczące na kurhanach cienie chaos wywołał lawinę toczą się zimne kamienie w sercu mor…

gdy moje serce ogarnie cisza a smutny uśmiech przywita śmierć w geście przyjaźni wiersz jej napiszę ostatni słońcem pachnący wers wspomnę o zbożach cicho szumiących o ptakach których radosny śpiew budzi poranek rosą błysz…

dłonie - wypełnione pieszczotą pomiędzy jednym uderzeniem serca a drugim pocałunki - tłumiące westchnienia pomiędzy pożądaniem a spełnieniem cała wieczność dążenia do doskonałości czas zawieszony między drżeniem a krzykie…

mogę uwić gniazdo tuląc gorącym oddechem mogę kołysać jak liście kołysze wiatr szepcząc słowa o miłosnym świecie słodkim szyfrem znanym tylko nam pieścić czule jak fale pieszczą stopy gdy w przypływie łaszą się jak psia…

odległa i piękna zimna w swoim oddaleniu a jednak gorąca pulsujesz jak serce jestem tu zapatrzony w przestrzeń która nas dzieli i przyciąga łapię czar który roztaczasz pomimo rozczarowań - wierzę że jesteś tą szczęśli…

połowa maja bzy zbudowały most przejdziemy nim na drugą stronę za zapachem czereśni zanurzając się w sokach jak szpaki otoczeni poezją będziemy sycili się smakiem do utraty tchu czując pod językiem jedwabistą skórkę…

nie zgubmy się w nadmiarze słów nadmiarze gestów potoku łez nie zgubmy drogi w zwykły dzień bo przecież tak już w życiu jest nie zawsze świeci ciepłe słońce nie zawsze wieje ciepły wiatr nie zawsze serca są gorące człowie…