Ułożył z chmur się biały szal a obok krosno i motek, otulić świata chce cały żal, otulić każdą tęsknotę. Wierzby płaczące oczy podniosły, spojrzały na szal na niebie i pierwszy uśmiech w liściach poniosły a żal odłożyły za siebie. Zniknęły wtedy krosno i motek pozostał tylko szal, spłynął na ziemię, smutki utulał, utulał wszelki żal. Wtedy wierzby cicho powiały z wierzbami powiał wiatr i wtedy pierwszy raz się zaśmiały listkami wędrując w świat.