Obsiadły nimfy w lesie drzewa, półnagie ciche istoty, nadają barw dawno minionych, dawno minionej prostoty. Drzewa zawiały cichą radością, choć lato liście rzucały, nimfy słuchały słów z szumem wiatru, śmiały się, tańczyły, znów śmiały. Kiedy nimfy na drzewach siadają pod drzewem czas przysiada, one słuchają, nieraz się śmieją a on coś opowiada.