Już kwiaty rozkwitły, błyszczały jeziora i tęcza się kładła na niebie a głucha dolina szlochała cichutko nad chłopcem co nie dbał o siebie. I mgła się zbierała nad skalną doliną i w mgłę chłopiec ten się wpatrywał a serce jego smutek przepełniał tak rok mu za rokiem upływał. Gdy mgła się rozwiała i tęcza spłynęła to podniósł się starzec z kamienia a z oczu mu jego łzy popłynęły że nigdy on w życiu nic nie miał. Więc wdrapał się starzec gdzie góra doliny i rzucił się prosto na skały, nie upadł bo oto ze snu zbudził się chłopiec mały a w sercu jego smutku już nie ma, smutek pozostał w dolinie a nad tym smutkiem między skałami malutki strumyk płynie.