Raz przez okienko uchylone, zaglądnął księżyc w pełni, żeby dziewczynce miłej, dobrej, czas trochę uprzyjemnić. Dziewczynka wnet przetarła oczy – witaj księżycu teraz tu, och jak żeś mile mnie zaskoczył, już układałam się do snu. i wtedy okno otworzyła, szybko by czar nie prysnął, a księżyc spocił się troszeczkę, nim oknem się przecisnął. Dziewczynka wyciągnęła ciastka a księżyc na fotelu siadł, jednym się ciastkiem poczęstował i pomrukiwał kiedy jadł. A potem wyciągnęła lalki i jedną księżycowi dała i się oboje tak bawili, że lala smacznie sobie spała. Inne laleczki były cicho, najciszej były same śpiące a księżyc bawił się zającem, że skacze po zielonej łące. A potem księżyc sypał pyłem, od okna aż po brzeg skakanki, naraz się zima pojawiła, dziewczynka wyciągnęła sanki. I z wielkiej góry wnet zjeżdżali, księżyc na sankach siedział z tyłu, radośnie się oboje śmiali, i księżyc sypał srebrnym pyłem. Ach jakże długo się bawili, księżyc rozsypał złoty pył, i naraz zima wnet zniknęła, pokój jak przedtem taki był. Dziewczynce oczy się kleiły, na buzi uśmiech szczęścia kwitł, bawić się już nie miała siły, księżyc otulił ją i znikł.