Powietrze wokół pociemniało, piorun rozświetlił drzew korony a na kamieniu w błyskawicy czas się wyłonił z chmur zasłony. Osiadł na ziemi niosąc burzę, zerwał rozdarty smętny kwiat, łza popłynęła po policzku, odpłynął z wichrem, wszedł do gwiazd. Płynie po świecie jedna łza, błękitna, w gwarze i ciszy gdzie się pojawi radość trwa, choć wichry w dali słychać.