Popatrz na trawy porosłe ciszą w słońca promieniach skąpane, drzewa jak szumią wiatrem przeszłości, choć szumieć już dawno przestały. Tam – rosną chabry, tam – dzika róża, fiołki porosły już stoki, błyszczą jeziora blaskiem harmonii skryte przed ludzkim wzrokiem. Popatrz – na rzeki – jasnoniebieskie, zwierzęta z nich wodę piją, to psy otrute trutką na szczury, żyły i dalej żyją. Choć życie nitką, to życie skałą w oddaniu psim i wierności, z ostatnim tchnieniem pierwsze przybywa tam, gdzie nie braknie miłości. Drzewa przeszłości cicho powiały, jeziora zabłyszczały, psy już pobiegły kwiecistą łąką, a ptaki przyleciały.