Na pięciolinii zastygły słowa nie mogąc wybrzmieć najprostszego dźwięku, obudzone wspomnieniem duetu tak dźwięcznego niegdyś zagłębiają się aż po najbardziej absurdalne akordy, i śmieją się rubasznie po najgłębszą zasłonę niepamięci. Spadają wtedy głucho staczając się coraz niżej i dalej i nawet gdy o siebie uderzają nie wydobywa się już żaden dźwięk. Osiągnąwszy 360 stopni zmęczone i brudne grają Marsz Mendelssohna.