Patrzysz oczami drzewa. Odartego z czystości pragnień. Tu i ówdzie spadają myśli, lśniące nie pamiętają początku. Deptane ponoszą ten sam blask zieleni z purpurą. Płaczesz? Nie to krople żywicy spływają z twych oczu. Płaczesz. Ocieram twe łzy dotykiem liści nadchodzącej jesieni.