Z podziemi Hades się wyłonił, rydwan ciągnęły czarne konie by porwać piękną Persefonę, by potem pojąć ją za żonę.< Kiedy porywał Persefonę to nimfy co koło niej były jej nie pomogły w ciężkiej chwili, jej przed Hadesem nie broniły. Obronić Persefonę chciała wodna Rusałka Kiane miła, gdy nie zdołała zapłakana w strumień płynący się zmieniła. Demeter-mama Persefony Olimp z rozpaczy opuściła, szukając córki, zagniewana przyrodę całą wyniszczyła. Zjadła już Persefona ziarnka granatu, nie chciała mroku z oczu zrzucić a nawet gdyby, to nie mogła do swego świata całkiem powrócić. Na Olimp zaprosił Zeus Demeter by Persefony los odmienić, aby jałową w żyzną ziemię Demeter już zechciała zmienić. Więc ustalili na Olimpie: że trzy miesiące jako żona w świecie podziemnym wraz z Hadesem będzie mieszkała Persefona, potem przekracza światów bramy z mroku na świat wtedy wychodzi, dziewięć miesięcy jest u mamy a żyzna ziemia wtedy rodzi. Wędruje już tak Persefona, wędruje już tak wiele lat a kiedy wraca do podziemi to obumiera znowu świat. Zawsze z podziemi gdy wychodzi to pierwsze kwiaty zakwitają, budzi przyroda się do życia, ptaki radośnie już ćwierkają. Zostań przepiękna Persefono, porzuć Hadesa zimny mrok i niech ci więcej nie zagrozi jego stalowy, twardy wzrok.