Popatrz - już wstaje spóźniony świt, promykiem gładzi zmęczony kwiat, wicher zuchwale głośno coś dmie i zagniewany poleciał w świat. Popatrz na miasto - wciąż jeszcze śpi, mgła się zgubiła w zapachu bzu, dziecko tam błogi sen sobie śni, wiatr się daleki zbudził ze snu. Popatrz - na wicher - powrócił już i zawstydzony cichutko gra, drzewa tak szumią jak wieje wiatr i odnalazła się wreszcie mgła. Popatrz na słońce - jak trzyma kwiat, senne marzenia budzi ze snu, usiadł cichutko daleki wiatr, - tam na gałązce dzikiego bzu.