Miasto uśpione cisza kołysze, neony sennie świecą we mgle, bloki już wszystkie tak wyglądają, jakby zanurzyć się miały we śnie. Tylko gdzieś w dali cicho drzewa szumią, jakby pragnieniem nienazwanych dni, i tylko liśćmi jeszcze spacerują, budząc wspomnienia kiedy miasto śpi. Wierzba płacząca żal miasta zebrała i jak pokutnica stoi wiele lat, nigdy w swym życiu jeszcze się nie śmiała, pragnie by zapłakał czasem z nią i świat. Ludzie nawzajem smutki swoje depczą, z brudnym sumieniem nocą idą spać, i tylko wierzba wciąż płacze na wietrze, smutki wciąż tuląc w smutku będzie trwać.