W bezkresnej dali słońcem skąpanej stoi zwrotnica z puchu i mgły, myśli zgubione ona prowadzi kwiecistą drogą przechodząc w sny. Dalej przechodzą rzeką harmonii, tam odnajdują swój dawny blask, skąpane słońca pierwszego, promieniem, nowy z radością witają brzask. To słońce co nie gaśnie myśl ucieleśnia znów, pragnienia łączy rozbite z tysiąca najczystszych słów. Za pierwszym słońcem patrzą z tęsknotą, lecz drugie słońce woła ich już, wtedy w ogrody wchodzą z ochotą, znajdując miłość wśród fiołków i róż.