Mgła opada ku dolinie.
Tam powykręcane konary
Złowieszczo uderzają w dachy.
Kryształowo dźwięczą szyby, a
Atramentowy sen ostatnie powieki
zamyka.

Srebrna tarcza na zenicie,
Rozświetla zmarzłe łąki.
Na znak, zmory z lasów
Opuszczają zbutwiałe kryjówki.
Kły, przeklęty błysk sierści
łaknie szkarłatu.

O, jak zimny jest opar trupi.
Wampir, ukryty czekam
By na pustym tronie ponownie
Zasiadł Orion zawieszony.